cookies

Serwis korzysta z plików cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę, że będą one umieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo zmienić ustawienia dotyczące plików cookies w swojej przeglądarce.

Historia koszuli

0110.2019

Biała koszula to ponadczasowy symbol stylu i elegancji, ze względu na czysty kolor, prostą formę oraz sztywność kołnierzyka. Must have każdej garderoby damskiej i męskiej. Koszula długo nie mogła zyskać sympatii, dopóki odgrywała wyłącznie rolę bielizny. Uważana była za drugą skórę, a zatem również za coś najintymniejszego, dlatego też publiczne pokazywanie się w tym stroju mogło zostać uznane za przejaw złego wychowania, a nawet nieprzyzwoitości.

U schyłku XIX wieku koszula, choć dawno przestała być bielizną, nadal noszona była tylko pod wierzchnim ubraniem. Mężczyźni nie zdejmowali publicznie marynarek, nawet w największe upały. Podobnie było z kamizelką, choć nie raziła bielą, jako strój wierzchni noszona była wyłącznie przez kelnerów czy kamerdynerów.

Kultura organizacyjna w niektórych instytucjach od niedawna toleruje zdejmowanie marynarki w pracy, jednak nie podczas spotkań z klientem, czy ze zwierzchnikiem.  Koszula stanowi pewnego rodzaju problem, zasady savoir-vivre nakazują panom poprosić panie o zdjęcie marynarki, w restauracjach i teatrach marynarki zdjąć nie wypada, a podczas wesela panowie nie powinni zdejmować marynarki, dopóty, dopóki pan młody nie zrobi tego pierwszy.

Od V wieku p.n.e. koszula była podstawowym elementem europejskiego stroju, za jej przodka można uznać grecki chiton, a także męską tunikę rzymską. Nazwa camisa wywodzi się od  celtyckiej koszuli, którą nosili Galowie, zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Camisa mogła mieć długie lub krótkie rękawy, jej krój inspirowany był modelem bliskowschodnim i koptyjsko-egipskim. Dla ochrony przed chłodem wkładano na camisę wciąganą przez głowę colbę, był to rodzaj futrzanego lub wełnianego poncha bez rękawów.

Od czasów barbarzyńskich do XIII wieku camisa przemieniła się w koszulę, wraz z jej siostrą tuniką nabierały nowego kształtu, już w XII wieku sięgały kolan, potem wydłużyły się, aż do stóp, a w wieku XIV znów stały się krótsze. Krój koszuli uległ zróżnicowaniu w XII wieku, rękawy, przód i tył krojono z jednego kawałka materiału, zgodnie ze wschodnim modelem przypominającym krzyż. Podobnie wykrawano południowoamerykański huipil czy poncho, a także afrykańskie stroje.
         

Europejczycy uważali koszule za intymną część garderoby i długo uważali za niestosowne, by zwłaszcza damskie koszule kupować jako gotowe ubranie, zatem koszule powstawały w rodzinnych domach i majątkach i to począwszy od uprawy roślin, z których wyrabiano włókno po szycie. W XVI wieku wprowadzono znaczące zmiany w konstrukcji rękawa, dzięki wszyciu klinów w kształcie rombów pod pachami, gdzie tworzył się kąt prosty, ubranie zyskało na wygodzie. Powszechne stało się zdobienie haftem kołnierzy i mankietów. Szczególnie bogate hafty zachowały się do dziś w odświętnych koszulach ludowych. Kołnierze i mankiety to jedno z pierwszych zastosowań koronki. W czasach Ludwika XIV przód koszuli był ozdabiany drobnymi zakładkami, szczypankami, koronkowymi falbankami, wtedy też pojawiły się plastrony, a rękawy koszuli były bardzo długie, skracano je trzema pasami marszczeń. Koszula, do lat 60. XX wieku zdobiona zakładkami z podwójnie wywijanymi mankietami stawała się coraz prostsza w swojej konstrukcji, wymagała tego moda na coraz szczuplejszą sylwetkę.

Koszule i koszulki męskie są spokrewnione z bluzkami, szmizjerkami uszytymi na podstawie konstrukcji klasycznej koszuli, lecz wykonane z innych tkanin. Bluzka to także inny rodzaj damskiego ubioru o wiejskim rodowodzie, miękko układająca się kuzynka  obszernej koszuli pasterzy ze środkowej Francji.

 

XOXO
Żaneta

Powrót do bloga

Zapisz się Newsletter

Akceptuję regulamin serwisu Żaneta Manikowska, politykę prywatności i chcę zapisać się do newslettera

Copyright 2017 wszelkie prawa zastrzeżone
Projekt i wykonanie: logo firmy MEETMEDIA